22.1.06

os silencios do poema

(ou, tal vez, "mirar para outro lado III")

tiña pendente unha reflexión a propósito do que se di e o que non se di no poema.

pero falei do tema c'ohqtomr e el decidiu asumir a reflexión onte pola noite a conto dun novo poema que engadiu no libro novo que anda construíndo.

en fin, que aí quedou a reflexión na súa bitácora.

3 Comentarios:

Blogger eue dixo...

Eu sempre o vin coma kafka: unha orquestra de asociacións conceptuais. A idea vai buscando aos poucos os seus adubíos.
Gústame moito o poema. Para min o silencio elocuente está no amor posible, que non está alí e que nos permite o inconformismo.

24/1/06 09:57  
Blogger sara jess dixo...

para min o mellor do poema é tamén o silencio, todas esas cousas que non se din. ela acendendo o móbil e lendo unha mensaxe de non sabemos quen, el vendo no espello do baño a súa propia imaxe por onde tampouco os anos son indiferentes. sair fóra e que inda sexa noite.

24/1/06 15:18  
Anonymous Aisa dixo...

Non sei moi ben se estamos a falar dos silencios do poema ou de poemas de silencio..., é dicir, dos poemas do inefable, ou sexa, puro paradoxo.
Para poemas do inefable consúltense entre outros J.A. Valente... "Mandorla"
ISO É SILENCIO

3/2/06 20:16  

Enviar um comentário

<< Voltar